واکاوی عنصر امر به معروف و نهی از منکر در سبک زندگی موسوی و رفتار سیاسی امام خمینی‌(ره)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری رشته علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی

2 استاد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی

چکیده

امر به معروف و نهی از منکر به‌عنوان یکی از احکام اجتماعی اسلام، دارای چنان ظرفیت عظیمی است که حرکت آفرینی و بسیج مردمی برای دست زدن به قیام و انقلاب، تنها بخشی و البته بخش اعظم آن می‌باشد. این ظرفیت در قیام موسی بن عمران(ع) جلوه‌هایی از توان خود را در مواجه با فرعون و بسیج بنی‌اسرائیل و هجرت تاریخی آنها به نمایش گذارد. در انقلاب اسلامی هم توسط عالمی دینی و مجتهدی زمان‌شناس یعنی امام خمینی‌(ره) برای انسجام بخشی و سازماندهی ملت ایران در برابر منکر زمامدار فاسد به‌کار گرفته شد. نتیجه هر دو حرکت سرنگونی ساختار سیاسی و دست‌یابی به قدرت و ایجاد نظامی سیاسی بر مبنای دین و معارف الهی بوده است. آنچه این مقاله در صدد تبیین آن است، چگونگی کاربرد این فریضه در حوزه اجتماع و جلوگیری از مفاسد کلان سیاسی و اجتماعی و بهره‌برداری از ظرفیت آن برای ایجاد انقلاب و نظام سازی با تأکید بر دو مورد سبک زندگی موسوی و رفتار سیاسی امام خمینی(ره) می‌باشد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Exploring the Element of Promotion of Virtue and Prevention of Vice in Musavi Lifestyle and Imam Khomeini’s Political Behavior

نویسندگان [English]

  • GHolam Abbas Rafiei 1
  • ebrahim barzegar 2
1 Doctoral Student in the Field of Political Sciences from Allameh Tabatabaei University
2 Allameh Tabatabaee
چکیده [English]

Exploring the Element of Promotion of Virtue and Prevention of Vice in Musavi Lifestyle and Imam Khomeini’s Political Behavior
Ebrahim Barzegar
Gholamabbas Rafiei
Abstract
The promotion of virtue and prevention of vice as one of the social precepts of Islam includes such a great capacity that public movement and mobilization for embarking on uprising and revolution are only one part of it which is, of course, the greatest part. This capacity showed some of its power manifestations in the Musa Ibn Imran’s Uprising when confronting Pharaoh, mobilizing Israelites and their historical migration. The same element was used in the Islamic Revolution of Iran by the religious scholar and Mujtahid, Imam Khomeini, to integrate and organize the nation of Iran against the atheist corrupt ruler. The outcome of both movements has been overthrowing of political structure and achieving power and creating a political system based on religion and divine teachings.
The present paper intends to illustrate how this virtue is applied in a community and prevention of social and political macro-corruptions as well as exploiting its capacity to create a revolution and systematization with an emphasis on two lifestyles of Musavi and Imam Khomeini’s political status.
Keywords: the Promotion of Virtue, the Prevention of Vice, Corrupt Ruler, Public Surveillance, Amendment
Professor of Political Sciences from Allameh tabatba,I University (Responsible Author) barzegar@atu.ac.ir
Doctoral Student in the Field of Political Sciences from Allameh tabatba,I University, Abbas.Rafiei@yahoo.com

کلیدواژه‌ها [English]

  • Keywords: the Promotion of Virtue
  • the Prevention of Vice
  • Corrupt Ruler
  • Public Surveillance
  • Amendment

-   قرآن.

-   نهج البلاغه.

-   اشرفی، اکبر (1393)، «سه ضلع انقلاب اسلامی ایران»، فصلنامه مطالعات سیاسی، سال هفتم، شماره 25.

-   باقری، مصباح الهدی و کاظمی، محمدرضا (1392)، «تبیین الگوی رهبری قوم بنی اسرائیل به دست حضرت موسی(ع) پژوهشی قرآنی»، اندیشه مدیریت راهبردی، سال هفتم، شماره دوم.

-   برجی، یعقوبعلی (1379)، سیمای کارگزاران، قم: شهریار.

-   برزگر، ابراهیم (1387)، «امر به معروف و نهی از منکر به مثابه رفتار سیاسی»، مجموعه مقالات همایش علمی امربه معروف، تهران، دانشگاه مذاهب.

-   بنی‌هاشمی خمینی، سیدمحمدحسین (1386)، توضیح المسائل مراجع ... سیزده نفر... ، ج 2، قم: دفتر انتشارات اسلامی.

-   پایگاه خبری تحلیلی انتخاب، قابل دسترسی در:   Entekhab.ir

-   جوادی آملی، عبدالله (1391)، مفاتیح الحیاه، قم: اسراء.

-   چابکی، ام البنین و دیگران (1394)، «بازشناسی عوامل رهبری حضرت موسی(ع) با تأکید بر سوره طه»، فصلنامه علمی- پژوهشی مدیریت اسلامی، سال 23، شماره 1.

-   راغب اصفهانی، حسین بن محمد (1404 ق)، المفردات فی غریب القران، مصر: دفتر نشر الکتاب.

-   رستمی، مصطفی (1395)، «الگوی انقلاب متعالی در آموزه‌های قرآنی»، فصلنامه پژوهش‌های انقلاب اسلامی، سال پنجم، شماره 18.

-   زیبا کلام، صادق (1375)، مقدمه‌ای بر انقلاب اسلامی، تهران: روزنه.

-   طباطبایی‌فر، سیدمحسن (1390)، «امر به معروف و نهی از منکر در فقه سیاسی شیعه»، فصلنامه علوم سیاسی، سال چهاردهم، شماره 54.

-   فخررازی (1415ق)، تفسیرالکبیر، بیروت: دارالفکر.

-   محمدی اشتهاردی، محمد (1379)، قصه‌های قرآن، تهران: کتاب یوسف.

-   مسعودی، محمداسحاق (1384)، پژوهشی در امر به معروف و نهی از منکر از دیدگاه قرآن و روایات، تهران: امیرکبیر.

-   مطهری، مرتضی (1394)، مجموعه آثار، چ 16، ج 9، تهران: صدرا.

-   مطهری، مرتضی (1365)، عنصر امر به معروف و نهی از منکر در نهضت امام حسین(ع)، بی‌جا.

-   مقیمی، غلامحسین (1388)، «مبادی و مبانی اندیشه سیاسی امام خمینی‌(ره)»، نشریه علمی- ترویجی معرفت، شماره 138، نسخه اینترنتی. 

-   مکارم شیرازی، ناصر (1380)، قصه‌های قرآن، تهران: دارالکتب الاسلامیه.

-   ملکوتیان، مصطفی (1393)، «انقلاب اسلامی در مسیر تمدن‌سازی نوین»، فصلنامه تخصص علوم انسانی، شماره 11-12.

-   ملکوتیان، مصطفی (1387)، بازخوانی علل وقوع انقلاب اسلامی در سپهر نظریه پردازی‌ها، تهران: پژوهشکده فرهنگ و اندیشه اسلامی.

-   منتظرالقائم، اصغر (1394)، نقش پیامبران ابراهیمی در تمدن سازی، قم: نشرمعارف.

-   موسوی خمینی، روح الله (1374)، آئین انقلاب، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی‌(ره).

-   موسوی خمینی، روح الله (1374)، صحیفه نور، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی‌(ره).

-   موسوی خمینی، روح الله (1382)، شرح حدیث جنود عقل و جهل، چاپ هفتم، تهران: عروج.

-   مهریزی، مهدی (12/1/95)، امام عقلانیت را وارد حوزه‌های دین شناسی کرد، پرتال امام خمینی.

-   الوانی، سید مهدی و دیگران (1388)، مدیریت در اسلام، ویراست دوم، تهران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.

-   هنری لطیف‌پور، یدالله (1379)، فرهنگ سیاسی شیعه و انقلاب اسلامی، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی.