هدف: وحدت اسلامی از بنیادین‌ترین مؤلفه‌های اندیشه سیاسی رهبر شهید انقلاب اسلامی است که نه به عنوان یک تاکتیک مقطعی، بلکه به مثابه راهبردی تمدن‌ساز برای استقلال امت اسلام و مواجهه با نظام سلطه صورت‌بندی شده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی جایگاه و سازوکار مفهومی وحدت اسلامی در منظومه فکری و گفتمان سیاسی ایشان انجام گرفته است. پرسش اصلی پژوهش این است که: اندیشه وحدت اسلامی در گفتمان سیاسی رهبر شهید، چگونه در قالب منظومه بحران و برون‌رفت از آن تکوین یافته است؟» در پاسخ به این پرسش، فرضیه پژوهش این مدعا را طرح می‌کند که وحدت اسلامی در اندیشه ایشان یک «دال مرکزی» است که گذار از وضعیت بحرانی تفرقه و استضعاف را به سوی تأسیس امت واحده مقتدر، از طریق بیداری فکری، همگرایی نخبگانی و نفی سلطه هدایت‌پذیر می‌سازد.

روش‌شناسی پژوهش: این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و در چارچوب نظری مدل چهارمرحله‌ای بحران توماس اسپریگنز (مشاهده بحران، علت‌شناسی، جامعه مطلوب و راه‌حل‌های درمان) به تحلیل داده‌های متنی و بیانات ایشان پرداخته است.

یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که از منظر رهبر شهید، بحران تفرقه ریشه در ترکیب جهل مذهبی، استبداد داخلی و توطئه‌های ساختارمند استکباری دارد.

نتیجه‌گیری: جامعه آرمانی از منظر رهبر شهید، با احیای هویت مشترک اسلامی و اخوت ایمانی محقق می‌شود و راهکار بنیادین آن، کنشگری فعالانه نخبگان، تقویت عقلانیت مذهبی و مبارزه راهبردی با شبکه‌های تفرقه‌افکن جهانی است.